Bimar

"İki sene önceydi" diye başlayacaktım yazmaya. Şimdi yaşadığımız yıla ne dendiğini unuttum ardından.

Bundan iki sene önceydi, Kaçkar dağlarının kenarında (Artvin tarafı) bir küçük köyde kalıyorduk. O köyde kalmak için gün boyu yol gitmiştik ve bilmiyorduk bizi neyin beklediğini. Bekleyen, "hayatın kalanı" imiş.

Bu his insana bir an için gelir, birden gider. Çocukken dolaştığınız bahçeler 34. yaş civarında, hani öylece belirir bir leylak kokusuyla. Kendinizi kaptırma lütfunda bulunursanız eğer; bu belirme anı, bayılmak hissine çok yakın taraftan içinize siner. Gerçek zamanında hiç ciddiye almadığımız bir an, bir oda, bir bakış, bir bahçe... Hayır. O odadaki köşe lambası, lambanın püskülünde biriken toz, o bakıştaki iç yaşı, bahçedeki erik ağacının kenarı, dalındaki sakız... Hayatın kalanını var eder. Ve her ciddiye alınması gereken şey gibi; kendi zamanında fark ettirmez kıymetini. Hatırlandıktan sonra ise, geriye bittiğini anlamanın hüznü kalır.
"Ekseriyetle aklımı çelen o odanın köşesi, ben ordayken hiç anlatmamıştı ciddiyetini..."

İki sene önceydi. O köyde gece yürümesi çepeçevre bir aidiyet duygusuyla içimi sarmış, tutmuştu beni. "Aşağıya inme" diyorlardı. Sabah çok daha yukarıdaydık oysa. Dağ yamacında, taş evlerin ucunda, bilmediğimiz bitkilerin aurasında. Temiz taze sütlerin sarhoşluğunda. Ve korumasında bir köpeğin. O köpek bırakmadı yürüdü benimle tam dört saat... Döndüğümüzde köye, yere oturdum, yere, yola... başını dizime koydu o köpek. Konuştuk. Sevdim. O beni sevdiği için... Sevildiğine inanmak çok daha zordur oysa; bir şeyi sevdiğini kendine itiraf etmekten.

"Aşağıya inme" diyorlardı. Elimde minik bir lamba ile yürüdüm uzunca. Dünyanın çatlağı varmış ya hani; yaşamın da bucağı var. Ordayken yalnızca orda hissettiğim, nadir anlardan birindeydim. Kavradım. Bu, zamanın yeniden yaratımı gibiydi. Daha önce hiç bulunmadığım bu yerde. Oradalığımın farkında ve bundan ziyadesiyle memnundum. Köpek vardı yanıma. Birbirine saygısından israf etmemiş, yılların dostluğunu taşıyorduk sanki omuz hizamızda. Ben, onun omuz hizasında. Aramızdaki kul hesabı mesafenin çekiminde. Yıldızlara baktım uzunca. Yine şaşırdım, yukarda bir acayip dünya, ah bir de ay olsa. Gördüğümüzle kalsa bile; ki öyle değil teleskoplar bulundukça... Ve aşağıda terk edilmez rutin. Komedi.. Fantastik.

O an, kenardaki tepeciğe kurulmuş büyük ahşap evi gördüm. Yola dönük kısmındaki odalardan birinden sarı, güçsüz bir ışık sızıyordu. Kalanı yaşlı, karanlık. Ayak ucumuza minikçe dokunan ışık, kalabalık bir düşün ıslığı gibiydi, incecik. Baktım, uzunca. Burnumun direğiyle alıyordum nefesi ufak ve acele. Kişioğlu nadiren, bittiğinde özleyeceği bir anı henüz bitmeden anlayacak kadar şanslı bulur kendini. Kokusu geldi evin. Yaşayanların. Gecenin üçünde, ayakta kalanların dirimi.
"Korkarım" dedim aniden. "Bu hayat bize yetmeyecek."

Köydeki o anın ardından; bulunduğum hiçbir yer, kendine yanaştırmadı beni. Şimdi de ordaymışım gibi gelir ara sıra. Bazen, bile isteye kendimi orda düşünürüm. Ahenkli.. Soğuk.
Sonra başka evler, buradalık. Müzik. Sindirebilelim diye, anlatmaya uğraşmadan.

Şimdi, sanki bilmiyormuşum gibi yaşadığım o bucağı; "Tanrım" diyorum bazen. "Çok güzel şarkılar var."
"Tanrım, ne olur, bizi biraz daha ayakta tut..."

Bu, o pencere. - Yaylalar Köyü, Artvin (2014)

üç

Çok trafik vardı, çok uyudum yollarda. İki saat önce Beşiktaş'ta bindiğim minibüsün şoförü sandım gözümü açtığımda Bostancı'daki şoförü. Vapurda da sızıp kaldım bir ara. Bir kadın çakmak istedi, elimdeki sigarayı aldı ve gösterdi çöp tenekesini. Ben bu kadar uyumazdım, sevemez olmuşum. Canım sıkılmış belli ki.

Gün içinde bir de şunu fark ettim yeniden: İnsan kendine iki yüzlü... Kendi geçmişini düşününce değil; geçirdiği acıları başkasına anlatıyormuş gibi düşününce doluyor gözleri.

Dirim

*"baygındım/ölüydüm/yüzüyordummorbirsuda..."

Mevsimin dönüşü değil, yüzümüzü güldürüp, göbüşümüzü kımıldatan sadece
"akşamın hissi"
Ama tabii bunu başka herhangi bir mevsimde yaşayamazsınız ve herhangi bir başka mevsim; insanlar, kediler, örümcekler ve taburelere aynı anda gelip atomlarını kımıldatmaz. Kış mesela; yalnızca çocuklukta yaşanır. Siz büyürsünüz Kış; kar yağışı ve bal peteklerini aynı heyecanla karşılayan o çocuklarda kalır. Sizdeki tüm aceleci sevinç, yerini unutkanlığa bırakır. Gönül gözünüz açılır ve o kocaman evrende sadece yoldaki karla kaplı çamurları görür. Delicesine üzülür gördüğüne. Bu.

"E, unutkanlık; insanın kendi gelmişine geçmişine pervasızca küfretmesine benziyor böyle bakınca." Demiş olsun haminnem şimdi. Herneyse.

Akşamın hissinin ne olduğunu ise; bahar ayları başlangıcına beş yaş civarında rastlamış herkes bilir. İç kımıldatan bir fotoğrafa bakmaya döner zaman. Hiçbirinin hakkı ödenemese de; bizi sevindiren ne kuşlar ne böcekler ne de ağaçlardır. Sadece pencere bakışına yamanmış güneşe, bilyeyi tutuşuna işaret parmağının; yansımasında sulara kızılın, anneye koşuşunda üşüyüp durulan yanakların, yahut bir türlü bağlanmayışında ayakkabıların, karanlığın dürtüsüyle, lezzetlenişi sarı leblebilerin... bir de asıl rengini kavramanın duvar dibinde duran bisikletin, havası inik plastik topların.
Sevindiren işte bu, sadece kalan. Kalan ise, insan yalnızlığında yaşanan o birkaç saniyelik his. Tüm mevsimi kucağımıza hiç sarılmadığımız birini özlüyormuş gibi; yalın şefkatle konduran bu. Boğazımızın tatlı düğümü de bundan ibaret. Gelmeyeceğini anlamanın öfkeli hüznüyle; görmüş, biliyor olmanın tuhaf mağrurluğu. Sarılamayacak kadar uzak olsa da, buradalığını hatırlatması, kokusu ve rengiyle...

Bunu bugün anladım. Bir fotoğrafa bakınca. Büyükada'da, tam o his anında çekilmişti. Çerçevesi bir pencere yarısından dışarıyı görüyordu. Tül perdenin kımıltısı da girmişti içeri. Dışarda az ötede bir başka evin duvarı, sol tarafta eriyişi güneşin, ve yine duvar. Hiçbir şey yok bu fotoğrafta. Fakat görseniz, bayılacak gibi olursunuz. Mideniz kımıldar aşık gibi yahut korkuyor gibi delicesine; bilmediği canavarlardan. İkisi de aynı aslında.

İçinizi kamaştıran da sadece bu. Atılıp, satılamaz bu his. Koca mevsimi bir mavi minibüste geçirseniz dahi kokusunu sızdırır. Peşinden gitmenin astronotlar dahil hiçbir canlıya zarar verdiği görülmemiştir.

Derkeeen, bir rüyasını anlatmaya koyulsun burda haminnem. Kulak kesilmeye başladığım yerinden anlatayım. Ah, bu arada çocuklar; bahar sevinciyle karıştırdığınız o akşamın hissi içinize yapıştığı an, onu lütfen sadece sevin. Size asırlar önceki atalarınızdan kalan solumsuz tek çiçek budur...
Ve ruya:

"İşte yavrum, ben ölürken kendime bile çaktırmıyorum öldüğümü. Kendi cenazeme astronot kontenjanından katılıyorum, locayı veriyorlar, viskim geliyor önüme, havada parende atıyor yudumlar. Herkes öyle yiyip içtiğime inanıyor. Çünkü astronotluk bunu gerektiriyor. Ben o yudumları yakalamaya uğraşırken kendi cenazemi kaçırıyorum. Çiçeklere boğuluyorum aniden. Islak toprak zihnimi açıyor. Bir gülüp on hıçkırıyorum. Diyorum ki, 'Ave Caesar! Morituri Salutamus' Bunu da aslında her şey olup bitmeden söylemem gerekiyor. Yine zamanlamayı yanlış yapıyorum."

Ağustos, 2014 Kaçkar Dağı eteği

Tanrım,

Ahri-ömr geldiğinde aklımdan geçecek film şeridine bu on dakikayı lütfen ekleyebilir misin?

Teşekkürler,

Elif.

müşkil

işte tam bugün. halihazırda artık dün olan bugün... koptu burnumun direği.

münasebet

narindin ne bileyim... ben de dedim, "işte biraz, ellerin filan..." diye.

bu kadar. geçti. iki yudumluk tanışım.

yakın hissetmekten ziyade; sanırım üzülmeni istedim. "ziyade" demesem daha iyi olurdu burada.
herhangi bir şey istesem, hemen yapardın. bunu anladığım an; sadece üzülmeni istedim.

bu kadar, geçti.

"gözlerinden düşür beni" diye diyordu adam, öyle uzaklardan.

white door - öncü hrant gültekin

bu sabah metrobüsle boğaziçi köprüsünden geçerken dışardan korkuluklara sarıldığını gördüğüm üstü çıplak adam intihar etmeyecek sandım. oraya nasıl geldiğini, niyesini filan çok kısacık düşündüm. sağ gözünün kenarında minik bir damla yaş kalan kadınla aynı metrekaredeydik. o da gördü. başını iki yana salladı. ağlamaktan kalmış sandığım damla, soğuktan da kalmamıştı. ağlamamıştı da kadın. sanki o damla ile varoluyordu. bir iz gibi. makyajı, yüzü, ela gözleri filan... çok güzel geldi. köprüdeki adamı gördükten sonra; kadına baktım uzun uzun. sonra yaklaşan ambulansı gördüm, sonra taksim üst bostancı çift katlı otobüsünü. "birazdan trafik tıkanacak" demedim ama; trafik tıkanmamış dedim. işte hepsi bakıyor adama.
adam ölmüş. şimdi okudum haberini. adam atlamış. adam ölmüş. birisi, görünenden dışarı çıkmak üzere, köprünün korkuluğuna gidiyor. dışarı çıkmaz sanıyorsun, trafik diyorsun, üstünü çıkarmış diyorsun, kadın diyorsun, gözündeki yaş, ağlamış mı... diyorsun. hava diyorsun. yoksa bugün daha mı temiz ne...
adam, dışarı çıkmış atlayıp. bir kadın demiş ki adama "saatlerdir senin yüzünden trafikte bekliyoruz" demiş, o; atlamadan hemen önce. ah.
birazdan öleceğini bildiğin birine, ki bu biri göstere göstere yaşıyor bunu sana, bakmak ne garip.

bunları yazarken fark ettiğim bir şey var: özel isimleri ayırmaya yarayan 2nin üzerindeki ayraç simgesi artık çalışmıyor klavyemde. bugün kahve dökmüştüm, üzerine sileceğim diye iyice batırdım. bir şey olmaz sandım. olmuş. belki "editörüm" diyemem artık.