Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesi - An Unknown Place- Mart 2021 

Hayatı seviyorlar. Büyük bir tutkuyla hem de. Yaşama bağlılar, şöyle sanki görünmeyen çelik halatlarla. Ölmüş yahut henüz buradaki insanlara hayran oluyorlar. Onların yaptıklarına dikkat kesiliyorlar. Veyahut nefret ediyorlar onlardan. Büyük bir tutkuyla hem de. Kendileri insan değillermiş gibi. Yaradan'a inanmıyorlar. Öyle oluşa inanıyorlar. Aslında hiçbir şeye inanmıyorlar. İnsana ve eşyaya tutkunlar. Bir de güzel yiyeceğe. Çağdaş sanata ve de...

vişne şekeri

Bazı şeyler birden bire bitiyor. Biteceğine dair hiçbir zaman hiçbir emare göstermeyen o yaşam kesitleri...

Öylesine bir zamanda, ılık bir akşam vakti, saat 8-9 sularında, neşe içindeki konservatuar öğrencilerinin şehrin umulmadık bir yerinden otobüse binişleri bitiyor mesela. Yol boyunca coşup duran o serkeşlik, alelacele ses dalgalanmaları bitiyor. 

Bir adamın -yahut kadın- 35'lerini henüz geçmiş, evine yaş pasta götürmesi bitiyor mesela. Pastayı tutan elinden sağ yanağına yayılan gülümsemesi bitiyor. Her sallantıda insanı tedirgin eden o ince karton kutunun naylon kurdele ile bağlanması ve kıvrılması ucunun. 
Vişneli çikolata tadı, bitiyor.

Ankara'da bir belediye otobüsünde olmak artık, orada olmamaktan farklı değil. Biteceğine dair hiçbir zaman hiçbir emare vermeyen o yaşam kesitleri, sis içindeki duraklarda boğazıma dizilip kalıyor öyle. Ürperiyorum.

Akraba büyüklerinin evlerinden birinde, misafir için iyice ısıtılmış o salonda, yıllara yayılmış sözlerin ucu gibi yankılanan konuşmalar, onlara karışan gülüşler, türk kahvesinin kar soğuğuna eklenen kokusu bitiyor.

Elmaları soyarken aynı anda kuzulardan veyahut artık çok uzakta olan bir kuzenden-kimilerinin yeğeni- bahsedilen o mutlu Pazar günleri bitiyor.

Halı desenlerine ne çok bakar insan böyle günlerde...
Göz pınarlarımda birikiyor kırmızı - mavi tiftikler. Çekiniyorum.

Arılar sardı arılar sarmıştı başımı
saçlarımın arasına karışmışlardı
Aklım şimdi oyuk oyuk
zihnimin peteklerinde yapışkan vızıltılar.

İçimde varolan o küçük kızın bedeni
Büyüdü zamanla, serpildi kolayca.
Zamanı hatırlamıyorum.

Kımıldanıyorum

korkularım başladı yeniden. birilerini görecek olmaktan ileri gelen veyahut görmeyecek olmaktan.
göremeyecek olmaktan doğan kaygı ayrıca da.
yaptığımın güzel olmayacağı endişesinden veyahut gerekliliklerden. yalnızlığın ağırlığından ve coşkunluğundan aslında.

kendime yalan söyledim.

bir ağaç altında, geceleyin göğü de ışığını ve sonsuz karanlığını sere serpe gören, oturmak öylece... böylesine uzak olmamalı. olmamalıydı. oldu.

aklımda hiç görmediğim ruyalar. benim o derin uykulara ihtiyacım mı var?

 Biz kendimizde suç bulurken karşıdaki de kendisinde suç buluyor, böylelikle hiç kimse suçlu olmuyor. Bu unutkanlık değil, gıyaben temize çıkmak.

tahterevalliye tabletle bindim

Hiçbir anım yokmuş gibi benim.
Bir trende bir kadın görüyorum.
Bir adamın dizine uzatmış başını.
Veyahut çocuğuyla öyle.
Birazdan soğuk bir otel odasına varmış olacaklar. Ayaklarını sıcak su ile ovacaklar. Sarınıp uyuyacaklar, o pikeler nasıl da güzel kokar böyle yorgunluklara.
Hiçbir anım yokmuş gibi benim. 
Bunların hepsini biliyorum ama hiç, bir trende bulunmamışım gibi, 
İçime akıyorum öyle.

Tystnaden, 1963, Ingmar Bergman