Ay ben senin beneğini görmüştüm. O küçük beneğini. Oraya kıvrılsam...
Kaç gün geçti. Kocamandın. Uyudum. Bir kısmın yitmiş. Kaç gün boyunca ben. Uyudum.
Ay. Dolunaydın. Göremedim. Uyudum. Sanki yıllar boyunca.
Ay. Ben senin beneğini görmüştüm. Çok uzaktaydım. Buradan. Oraya kıvrılsam... Küçücüğüm.
Yerim yokmuş gibi. 
Oraya. 
Kıvrılsam.

Ne ağaç kovuğunda, ne bir köhne koltuğun kenarında. Yerim yokmuş gibi. 

Küçücüğüm.
Ay.. 

her şeyi ütüledim. her şeyin geçişini gördüm kendi üstümden yıllar boyunca. 
eşini ve çocuğunu sevmeyen kadınlar nasıl ütülüyor onların kıyafetlerini? bunu daha uzun yazacağım. kendime bir kere sinirlenmiştim yakınlarda. sonra hemen vazgeçtim. 
elifcim bu gömlekler eskirken üstünde...
bazen kendime ait olmayan bir oyuktan geçiyorum. bir tünel?
korkmuyorum. neden korkayım ki? korkmuyorum yazarken ben, korkmuyor muyum?

 saçımda beyazlar.

-en son ne zaman ateş böceği gördün?
-yorgun olmamalısın.
-sen nereye istersen gideriz.
-burada "hiç" yazıyor, japonca. bunu biliyorum çünkü ozu'nun mezarında da yazıyor.
-munakata shiko.
-hafız'ı okudum öleceğimi düşünmüştüm o zaman. sonra okudum.
-önce depresyondaydım. tümörden önce. her şey bir hediye dedim sonra. şuraya dokunuyorum. bunu anlıyorum.
-feridüttin atar.
-hevesim kaçtı birkaç ay önce.
-geri gelir.
-çok üzülüyorım.
-boşver onlar ne derlerse desinler.
-sen bunları nereden biliyorsun?
-sen neredeydin?
-kendi düşüncelerine saplanmışlar, bilmiyorlar.
-içimden bildiğime inanacağım.
-bunları onlara şefkatle göstereceğim. yaptığım zaman.
-ne yapacağım ben? kimin için?
-yoruldum. inancım..
-yorulmamalısın.
-evet. türkçe. evet.
-mecnun.
-pişman olma.
-üzerime çok geliyorsun.
-neyi hatırlıyorsun?
-neyi hatırlayacağım?

azala azala azala azala azala azala azala azala
tekrar tekrar tekrar tekrar boğazımda düğüm.

kendi içime gömüldüm.
üstten bakmayacağım.
üstten
bakmayacağım.
Tanrım.
sana şükürler olsun.

bana bir şeyler söyle. ben bunu. unutmayacağım. bana bir şeyler söyle. ben bunu. unutmayacağım. bana bir şeyler..     söyle.
Tanrım. Kendime ait olmayan bu boşlukta, bilmiyorum ben ne yapacağım? Tanrım. Bunu sen istedin. Ben bunu. Yapacağım.
İçimde örtbas ettiğim o yaralarım, görünür oluyorlar dışımda. Fiziksel yaralar olarak.
Tanrım, sana yalvarmıştım. Beni öylesine bir güzel doğada, bir şeye ihtiyaç duymadan yaşat diye. Tanrım, bu yaralar ile ben. Ne yapacağım...
Tanrım sen. Biliyorum unutmuyordun. Unuttukça biz. Hatırlıyordun. Biz unuttukça ve de. Hatırlatıyordun.
Yapacağım.
Bir yerden gidiveriyor ve geliveriyor nice umulmadık yerlerden. Bir enerji kümesi olarak ben, kendimi nerede tanımlayacağım?
Sanki varım burada ve birçok yerde. Bu yaralarımı geçirecek gücü peki, her neremde bulacağım...
Bulacağım.
Ah benim anam, babam, Tanrım. Ben. Bulacağım.