kimseyi görmeyeyim diye
neredeyse boğulacaktım iki kaldırım taşı arasındaki çizgide

İnsan kendi duygusu ve dışarının görüntüsü arasında sıkışıp kalıyor. bir kayıtçı gibi. 
döne döne döne konuştular etrafımda. arkamdan gelen yeni bir ses vardı. yüzünü bilmiyorum. bakamadım. neden sonra dönmem gerekiyormuş gibi baktım. bu yüzü hatırlamıyorum. atlar da vardı orada. insanları görmeden önce atları görmüştüm. insanların yanına gittiğimde onlara atlardan bahsettim. onlar o atları biliyorlardı. bahsedecek başka bir şeyim yoktu. hala o atları düşünüyorum. 

 

Trenler bir yerlere gidiyor hala
İnsanlar yolları yürüyorlar
Saçlarımı toplayıp duruyorum
ve dökülüyorlar

iç heyecanlarımı fiziksel olarak yansıtmanın 
vakti henüz gelmemiş.

"Allahım bu bana çok mu?" 
diyemeyecek yerdeyim.

kendimi yaktım
fiziksel olarak
bu bir işaretti
sonrası için

Karşı apartmanda bir adam yaşıyor. Yaşını aldıkça alıyor ve hareketleri yavaşlıyor. Onu gözlüyorum. O da beni gözlüyor. Onu görmediğimi düşünerek sanki. Beni gözlüyor. Günbegün. Yaşlanıyor. Bir insan bir yaşından sonra ne kadar hızlı yaşlanıyor diye düşünüyorum. Bir sene içinde. Bazen parkta görüyorum onu. O beni tanımıyor. Ben sigara içerken bana bakıyor. Namaz saatlerinde hemen namazını kılıyor. Allah'a dua ediyor ve günbegün. Çok hızlı yaşlanıyor. Birbirimize bakıyoruz. Ben onun bana baktığını görüyorum. Ben ona baktığımda. O beni görmüyor gibi bakıyor bana. Bir gün gelecek diyorum. Sabah erkenden yorganın altından uzanan ayaklarını artık görmeyeceğim. O gün gelene dek. Birbirimize bakıyoruz.