Nisan Günlükleri, 10 Nisan, Kargı

Sokağa çıkma yasağı var. Bisikletle yan köye, Kargı’ya geldim. Bir motelin önünde, bir eski sandalye gördüm, oturdum. Her yer kapalı. Başımın üzerinde büyük bir çınar ağacı... Gözlerimi kapadım.
Şimdi dedemin Malatya’da bahçede yaptığı gibi, başımı huzurla düşürsem önüme, ağacın gölgesi üzerimde değişse, saçlarımın arasında gezinse rüzgar...
Sukûtta uyusam öyle bir miktar.
Uyandığında alelacele sol koluna davranıp saatine de bakmaz insan böyle zamanlarda.

Sahi dedem şimdi huzurla mı uyuyordur? Huzurlu mudur acaba bilinmezlikte? Pek sanmıyorum.

Nisan Günlükleri, 7 Nisan

Bir güvercin çapraz geçiyor önümden, belirli aralıklarla. Ağzına bir dal alıyor yerden, hızla uçup köşedeki müstakbel yuvasına ekliyor. Uygun dalı seçmek için elektrik direğinde soluklanıyor bir miktar, ve devam ediyor.
06:30’da böyle, 08:30’da böyle, çıkıp gidiyorum sonra. Hala böyle mi gün boyu? Ritmik ve bilinçli. Her canlı ritmik, çalışkan ve bilinçli..
Sabah mor çiçek ağacına gelen koca arı, akşam da geliyor.
Muhsin Bey’in çiçekleriyle konuşmasına benziyor arının gelişi..

Nisan Günlükleri, 11 Nisan

 

Nisan Günlükleri, 9 Nisan

 

Gönülteli

İçimizdeki şu korku, elbette ki uçucudur. Bir kabuktan veyahut bir otun sürtünmesinden farkında olmadığımız bir anda -belki de coşkuyla koşarken kırlarda- üzerimize bulaşmıştır. Her şeyden sonra fakat, tüm o coşkunun ardından bir sabah, çok erkenden mesela, kainat henüz uyanmışken, henüz uyansa dahi çoktan işe koyulmuşken; kuşlar yavrularını besleyip ötüşlere geçmiş, nehirler yoluna varmış, yapraklar damarlarını güneşe uzatmış, salyangozlar dallara düşmüşken.. hepsinin içinden geçip giderken, -ah böylece geçip gitmek mi olacak benim yapacağım?- sağ omzumuzun ucunda yeniden belirmiştir.

İçimizdeki şu korku elbette ki uçucudur. Bir kabuktan veyahut bir otun sürtünmesinden, farkında olmadığımız bir anda. Üzerimize bulaşmıştır.

 İnsanın yol boyu gidişinde öğrenip dönüşünde bilmesi, tüm ayrıntının tüm benliğinde yer ederek dönmesi yolu ne acayip. Hücrelerime kadar işlenmiş. Giderken şaşırdığım o küçük tümsek dönerken gördüğümde içimi rahatlatan bir yükselti sadece.

İçimde derinleşen bir tedirginlik oluşuyor bazen. Bir insanın hayata yeni gelişi gibi bir his sanki bu. Göğsümün ortasında çukurlaşıyor. Zaman zaman sakinliyor, zaman zaman derinleşiyor. Bu çukurla yaşıyorum fakat. Nefes alırken varlığını hissettiriyor.
Özgürleşmek isterdim.. İnsanın kendi iplerini örmesinin tedavisi ne zor.

6 Nisan